TIPOS DE ESCALADA

Existen moitas formas de escalada dependendo do medio no que se escale, o equipo que se utilice e outros factores.
Ao ser a escalada unha disciplina sen normas escritas, pódense diferenciar os tipos de escalada segundo a súa filosofía ou ética.

De cada un dos medios en que se escale depende as técnicas e o equipo a empregarse. É moi distinto o equipo e técnicas na escalada en xeo que na escalada en rocha. Entre a escalada en rocha e a de rocódromo non hai moita diferenza de técnica básica, polo que se utiliza moitas veces como adestramento, con todo a escalada en rocha esixe moitos máis recursos físicos, técnicos e de equipo que a de rocódromo.

Escalada Libre

Empréganse unicamente as mans e os pés como elementos de progresión. Hai que mencionar que un elemento básico, sen o cal non se debería permitir escalar, é o casco. Por lei, todas as persoas que o realicen deberán utilizar os denominados pés de gato. Estes son un tipo de calzado que se agarra moi ben aos pés e ao nocello, e que ten un forma curvilínea co fin de que se poida axustar a todas as formacións. A suela dos pés de gato é gorda para que non sexa perforada por ningún obxecto, e está fabricada dun material que se adhire á parede rochosa, sempre que esta non estea húmida. É por esta razón polo que non se permite a escalada en certos lugares pola mañá, debido ao rocío que podería impregnarse á parede. Está prohibido facer descansos colgándose dos seguros entre reunión e reunión e se o escalador cáese ten que repetir o longo desde o principio. É recomendable para o escalador vestir con pezas gordas ou con camiseta interior, debido a que o rozamento coa rocha podería producirlle pequenas feridas. Para rematar mencionar que a escalada libre divídese en dous tipos, dependendo do clima ou da altitude:

-Escalada en rocha é a máis común, e adoita ser realizada polos principiantes para aprender.

-Escalada alpina. É a escalada levada a cabo en alta montaña. Require ser un escalador experto debido ás complicacións que poderían darse, como a capacidade física, ou en ocasións que a corda se poda enganchar.

 A escalada en xeo realízase en zonas nas cales a parede esta completamente xeada. É unha das máis perigosas.

Escalada mixta (roca e xeo).

Dentro desta categoría incluiríanse a escalada deportiva e a escalada clásica, a condición de que nesta última non exista ningún tramo da vía ascendido con técnicas de escalada artificial.

Escalada Clásica

A Escalada clásica persegue facerse do xeito tradicional alpina, é dicir, subir unha vía pola que o

primeiro da cordada vai instalando os seguros, xa sexa en ancoraxes naturais (árbores, pontes de rocha, puntas de rocha) ou en ancoraxes artificiais recuperables (cravos, nós encaixados, fisureros, friends,...). As fixacións para escalada clásica instálanse xeralmente en gretas (maior sinxeleza), como os friends, fisureros, pitones... aínda que ocasionalmente colócanse seguros que ofrecen mellores garantías, fundamentalmente por permitir unha tracción multidireccional: tacos de expansión autoperforantes -coñecidos popularmente como SPITS-. Aínda que requiren un tempo de instalación moito maior (ao ser necesario perforar manualmente un buraco na roca compacta duns 3 cm de profundidade, usando a propia cabeza dentada do taco como broca e o martelo de escalador como percutor), ofrecen unha resistencia maior e, en combinación cun conxunto de conectores (chapa ou anilla de ancoraxe mosquetón) conforman unha ancoraxe artificial con maior eficacia para deter unha caída que as fixacións para fisuras. O taco en si non é recuperable, a diferenza das fixacións para fisuras, aínda que si o é a chapa ou anilla que leva para unirse ao mosquetón. Retirada esta (chapa ou anilla), en parede só queda o orificio da rosca femia do taco.

Escalada Deportiva

Estilo que utiliza ancoraxes fixas á parede previamente (xeralmente en rocha compacta e afastados de  arestas ou fisuras, mediante sistemas mecánicos -de expansión- ou químicos -resinas epoxi-) colocados estrátégicamente na vía, serven para asegurar aos escaladores de modo máis polivalente que un friend ou un fisurero o que permite centrarse moito máis na técnica ou nalgúns pasos difíciles.

O tipo de escalada deportivo é idéntico ao desenvolvido en rocódromos, salvo que estes últimos utilizan presas para conformar agarres que a rocha prové de modo natural. As presas están feitas de resinas sintéticas, con boa adherencia e imitando formas naturais segundo a dificultade que se queira lograr, aínda que teñen o inconveniente de gastarse paulatinamente, volvéndose lisas. Este problema acentúase se non se utiliza un calzado apropiado. Estas presas poden usarse tamén en rocha natural, para facilitar pasos extremadamente difíciles. Adóitase aducir a motivos éticos para prohibir ou censurar a alteración do medio natural co fin de facilitar a ascensión, de modo que, en caso de non ter suficiente nivel para escalar determinada rocha, recoméndase buscar outra de menor nivel en lugar de alterala artificialmente.

Grandes Paredes (BigWall)

A Escalada longa ou big wall adoita durar varios días polo que se teñen que subir hamacas para durmir, víveres, etc. Para este tipo de escaladas úsanse técnicas de escalada artificial, aínda que ultimamente estanse realizando grandes e longas escaladas integramente en libre.

Escalada Artificial

Na Escalada artificial empréganse todo tipo de material como fisureros e pitones para axudar a subir

e non só como protección; é dicir, o material pode usarse tamén para progresar. No caso de ausencia de presas naturais, colócanse fixacións (do tipo adecuado á carga e condicións da roca) ás que se suxeitan estribos graduados que servirán ao escalador para ir ascendendo. É un tipo de escalada lento e laborioso, onde ademais é necesario usar moito material. Constitúe a única forma de alcanzar determinados lugares, sendo moi usado -por exemplo-polos espeleólogos para explorar fiestras colgadas en paredes e teitos das covas.

 




Só Integral

Só integral (tamén se lle coñece por escalada natural). A famosa escalada sen corda nin seguros nin ningún tipo de protección que poida salvar ao escalador se comete un erro e cáese.

Búlder

Búlder, do inglés Boulder: escalada en bloque. É unha forma de só integral na que o escalador nunca

sobe suficientemente lonxe como para que unha caída poida suporlle problemas. É dicir, sóbese un bloque duns poucos metros coa caída asegurada, polo xeral cun colchón(crash pad) que evite golpes ou un compañeiro atento á caída. O búlder pódese facer sobre roca ou sobre unha superficie artificial de madeira tipo playwood, á cal ábrenselle ocos cun barreno, para suxeitar as presas úsase un tipo da raia chamada peanut, a cal axuda a que a presa non se mova aos lados. Os bulders tamén poden ser de materiais plásticos e de roca pura, o principal é que non sexan moi altos para caer suavemente no colchón. Unha das últimas tendencias do búlder é o psicobloc que se realiza en paredes sobre a auga (sobre un encoro, mar, etc.), aproveitando a auga para amortecer a caída.




 

Psicobloc

A diferenza do anterior, o PsicoBoulder, practícase en cantiis que teñan paredes co esborralle suficiente como para non golpearse nunha das habituais caídas con algún saínte de rocha. Aquí a protección pasiva é a auga. A pesar de parecer unha práctica segura, a altura dalgúns cantís produce que non sexa raro ver pulsos, nocellos e costelas rotas polo golpe contra a auga. Isto sen considerar a cantidade de medusas que se poden ver nalgúns dos lugares máis habituais de psicobloc, como Mallorca. Un bo vídeo sobre este deporte é King Lines, protagonizada por Chris Sharma.